ARTEMIS / KAPETANIS tawerna (po "Kuchennych rewolucjach") / ocena 3.81

Czasami do restauracji wybieramy się kilka razy, ponieważ szukamy najdogodniejszej okazji do swobodnego robienia zdjęć. Taka okazja pojawia się wtedy, kiedy w lokalu jest mało gości (rozumiemy, że nie każdy chciałby znaleźć się na zdjęciu zamieszczonym na blogu). Do tawerny Artemis/Kapetanis mieliśmy chyba najwięcej podejść, bowiem od czasu "Kuchennych rewolucji" gości tam nie brakuje. Relację z naszej wizyty możecie przeczytać poniżej, a jeżeli przegapiliście poznański odcinek programu, to powtórkę obejrzeć można na tvnplayer.pl.

ONA:

Wspominając wrażenia z naszej ostatniej wizyty w greckiej tawernie Artemis nie sposób pominąć osobę pewnej charyzmatycznej pani o anielskim obliczu. Sam lokal znaliśmy już wcześniej, jednak dopiero ona (wspomniana pani) zmobilizowała nas do skosztowania specjałów z Grecji rodem. Przywołuję tutaj oczywiście panią Magdę Gessler i Kuchenne Rewolucje, bo to właśnie tawerna Artemis jako pierwsza z poznańskich restauracji zdecydowała się na udział w programie.

Przyznam szczerze, że wizyty trochę się obawiałam. W sumie może mniej samej wizyty (choć i charakterny właściciel restauracji budził mój niepokój – kto widział program, ten wie ;)), a bardziej o to co miało nastąpić później – czyli opisanie wrażeń. Wydawało mi się, że to trochę jak wejście na minę – cokolwiek nie napiszę będzie źle. Jeśli skrytykuję, pomyślicie, że się wymądrzam, bo skoro osoba znająca się na rzeczy znacznie lepiej ode mnie zreformowała ten lokal, to znaczy, że czepiam się wyłącznie dla zasady. Jeśli natomiast zaczęłabym przesadnie wychwalać, moglibyście zarzucić mi brak własnego zdania i tanie pochlebstwa. No cóż, zacznijmy jednak od początku. Po przekroczeniu progu restauracji, bardzo szybko przywitała nas rozmowna, młoda osoba, która wyraziła zgodę na robienie zdjęć (w sumie dziwne byłoby gdyby się nie zgodziła, bo przecież zaledwie kilka tygodni wcześniej, do restauracji wpuszczono telewizję z całym entouragem). Odświeżone wnętrze sprawiało bardzo przyjemne wrażenie. Zestawienie zimnych kolorów bieli i błękitu w połączeniu z ogromnym lustrem wcale nie wiało chłodem. Było bardzo przytulne i przywoływało przyjemne skojarzenia z wakacjami na greckiej wyspie. Niesamowite jak proste, białe meble, zwykłe pasiaste serwetki i niebieskie szklane świeczniki mogą wytworzyć przyjemny klimat. Jedyne do czego mogłabym się przyczepić to podłoga i średnio pasujące lampy, ale przyznaję bez bicia, że będąc w Artemisie nie zwróciłam na to uwagi, te niewielkie defekty zauważyłam dopiero na zdjęciach, więc chyba się nie liczy. Z menu wybrałam kilka przystawek. Tak już mam, że w kuchni greckiej to one wydają mi się najbardziej pociągające i z łatwością rezygnuje z dania głównego na rzecz kilku drobniejszych przysmaków (tak samo postąpiłam w Mykonos). Na początek wybrałam sałatkę z gorącymi pomidorami i gravierą. Uwielbiam greckie sery i miałam naprawdę duży problem żeby odmówić sobie przystawki z haloumi, no ale ostatecznie skusiła mnie równie smaczna graviera. Całość nie prezentowała się powalająco, przypominała trochę taki niezgrabny stosik, urzekła mnie jednak spora porcja sera i to on był zdecydowanym numerem jeden w tym daniu. Grillowanie z rozmarynem pomidory były, jak to na pomidory na przednówku przystało, prawie bezsmakowe. Silnie natomiast akcentowały swoja obecność kapary i czosnek, będący istotnym składnikiem dressingu którym polano sałatę. Uff, posmak czosnku towarzyszył mi jeszcze długo po posiłku. Zostawię jednak te wstydliwe wyznania i wrócę do kolejnych dań, czyli do greckich dolmades na ciepło i krewetek gotowanych w białym winie. Dolmades (greckie „gołąbki” w liściach winogron) prezentowały się arcyapetycznie. Podane na oliwie i sosie z białego wina oraz czosnku, zgrabne małe roladki, aż prosiły się o zjedzenie. Niestety smakiem już tak nie powalały i gdyby nie to, że Magda Gesller zwróciła kucharzom uwagę, że nie powinni podawać dolmades z puszki, dałabym głowę, że moje właśnie takie były. Dalej przyszła pora na krewetki w gęstym śmietanowo - winnym sosie. Tu było dość smacznie, choć ewidentnie brakowało mi, jakiegoś dodatku – np. pieczywa. Nie nazwałabym tego dania krewetkami w sosie, tylko sosem z krewetkami. Różnica wydawać by się mogła bez znaczenia, niemniej jedzenie samego sosu, trochę zbyt słonego sosu jakoś do mnie nie przemawia. Dodam przy tym, że sos w którym pływały krewetki smakował niemal identycznie jak ten na którym podano dolmades. Na koniec, najprzyjemniejszy akcent. Baklava, świeżutka, ciepła i wyjątkowo dobra. Ciasto filo, orzech, cynamon, miód i syrop na bazie metaxy – kompozycja tradycyjna (z bardzo ciekawym akcentem w postaci syropu właśnie) i jak najbardziej na plus. Trochę gorzej sprawy się miały z „obsługą” tego deseru. To była prawdziwa wojna na widelce i łyżki, wynikająca być może z braku wprawy w jedzeniu baklavy. Trudno mi tu znaleźć najwłaściwsze słowa, bo nieugięty opór jaki stawiał deser, nie był wynikiem tego, że baklava była za twarda, po prostu chyba wygodniej byłoby ją zjeść palcami, nawet kosztem oblepienia się gęstym syropem.

Żałuję trochę, że nie mam punktu odniesienia do tego co było w lokalu przed programem. Tak zupełnie szczerze, to po Artemisie spodziewałam się chyba jednak czegoś więcej. Nie zrozumcie mnie źle, było przyjemnie, oczekiwałam jednak, że wyjdę zachwycona, a byłam po prostu najedzona i dość zadowolona. Cieszę się, że w chwili obecnej klientów w tawernie nie brakuje, bo miejsce jest na tyle ciekawe, że nie chciałabym żeby zniknęło z kulinarnej mapy Poznania. A co do samego programu, to nawet mimo tego, że widzę jego wady, to przyznaję, że mnie „wciągnął” i cieszę się, że mamy słowiańskiego (i bardziej urodziwego rzecz jasna) „Gordona Ramsaya” na własnym podwórku.

PS O obsłudze napisałam niewiele, była sympatyczna, zorientowana w temacie i chętna do rozmowy, niemniej zamiast zamówionej przeze mnie zielonej herbaty dostałam herbatę z czerwonych owoców, być może jednak to tylko drobiazg.

Jedzenie: 4-
Obsługa: 4-
Wystrój: 4
Jakość do ceny: 4-

ON:

Przyznam, że nie do końca spodobał mi się pomysł Magdy Gessler, aby zmienić nazwę Artemis (imię szefa kuchni) na Kapetanis (jego nazwisko). Raz, że nie za bardzo widzę sens tej zmiany, a dwa, że Artemis wydaję mi się nazwą łatwiejszą do zapamiętania. Wyprzedzając jednak fakty, dopytałem właścicielkę przy jakiej nazwie zamierzają pozostać. Okazało się, że formalności związane z przerejestrowaniem firmy skłaniają do rozwiązania salomonowego - Artemis/Kapetanis. Sama restauracja podzielona jest wyraźnie na trzy części. Wprost z ulicy wchodzimy do wąskiej śnieżnobiałej sali (dla palących), na której końcu znajduje się bar oraz wyjście na wybetonowany ogródek, a w połowie schody prowadzące do sklepionej sali piwnicznej (dla niepalących). Miejsca nie jest za wiele, niemniej efekt przestrzeni wydobyły zamontowane przy okazji programu lustra.

W tawernie przywitała nas, a następnie obsługiwała sympatyczna kelnerka, której pomagał równie sympatyczny kelner. Uśmiech na ich twarzach pojawiał się znacznie częściej niż miało to miejsce w przypadku szefa kuchni oraz właścicielki. Jest to o tyle dziwne, że w programie "Kuchenne rewolucje" tłumaczyli się, iż niedostatki w atmosferze lokalu są spowodowane brakiem klienteli, a co za tym idzie słabszą kondycją finansową. Teraz jednak do tawerny schodzą się prawdziwe tłumy, a wciąż to obsługa nadrabia gościnnością za szefostwo. Tak jak i początkowe zdystansowanie właścicielki nie budziło moich obaw, to wręcz przeciwnie było z cholerycznym szefem kuchni. Nie wiem, czy to sugestia telewizji, gdzie widziałem non-stop klnącego Greka, ale gdy podczas fotografowania usłyszałem jego krzyki do kelnerki, z których zrozumiałem jedynie "man", "photos", "newspaper" - zbladłem i postanowiłem nie robić już żadnych dubli ;)

Magda Gessler charakteryzując mnogość dań w menu użyła w programie wymownego określenia "taaaka karta". Rzeczywiście tak jest. Oprócz całej Grecji mamy bowiem także dania spolszczone, jak kotlet schabowy z ziemniakami po grecku. Ja z tej przepastnej karty zamówiłem trzy dania, które w swojej nazwie odnosiły się do domowej kuchni - domową zupę szpinakową, domową moussakę z frytkami i sałatką, a także baklavę domowego wypieku (po połowie z moją partnerką). Pani kelnerka zaproponowała także za skromną dopłatą pieczywo z oliwą z oliwek i octem balsamicznym, na co przystaliśmy. Szczerze jednak mówiąc, pieczywo nie powalało i na moje oko powinno być jak najbardziej darmowe. Za dodatkową opłatą oczekuję bowiem czegoś więcej, aniżeli pięć kromek białego chleba. Każda kolejna potrawa była jednak coraz lepsza. Z całkiem przyzwoitą zupą był problem tego typu, że choć dobrze doprawiono ją czosnkiem, to wyraźnie czuło się mrożony szpinak. W żadnej mierze nie rozczarowała za to moussaka, a więc zapiekanka ze smażonych ziemniaków, bakłażanów, mięsa mielonego i sosu beszamelowego. W smaku była delikatna, niemniej wcale nie mdła. Gorzej z towarzyszącymi jej dodatkami - frytki niczym się nie wyróżniały, a sałatka była równie blada, co bez wyrazu. Przejdźmy jednak do deseru, bowiem baklava domowego wypieku była prawdziwym majstersztykiem. Ciepłe ciasto filo przełożone orzechami w słodkim syropie (na bazie metaxy, miodu i cynamonu) rozpływało się w ustach, a jedyny trudność polegała na tym, aby je sprawnie podzielić i do tych ust dostarczyć. Sugeruję zatem szefowi kuchni rozważyć porcjowanie tegoż deseru na drobniejsze kawałki, bowiem sam jego smak zasługuję na ocenę 6. Ostatecznie jednak w kwestii jedzenia przyznaję 3+ za zupę, 4- za moussakę oraz 5- za baklavę.

Czego możecie się spodziewać po wizycie w tawernie Artemis/Kapetanis? Oprócz odniesień do telewizyjnego show - przyzwoitej strawy w przyzwoitej cenie w przyzwoitym wnętrzu! Czego natomiast tam jeszcze brakuje? Moim zdaniem przydałoby się więcej gościnności, spokoju i pogody ducha :)

PS Porcje są naprawdę sycące. Mimo, iż byłem bardzo głodny, to po dwóch i pół daniach - nie zmieściłbym nic więcej.

Jedzenie: 4-
Obsługa: 4-
Wystrój: 4-
Jakość do ceny: 4

KOSZTORYS:

Pieczywo - 5 zł.

Sałatka z gorącymi pomidorami i gravierą - 15 zł.

Domowa zupa szpinakowa - 8 zł.

Krewetki gotowane w białym winie z czosnkiem i ziołami w sosie śmietankowym - 12 zł.

Greckie dolmades na ciepło w sosie z białego wina z czosnkiem - 10 zł.

Tradycyjna grecka domowa Moussaka z frytkami i sałatką - 28 zł.

Baklava domowego wypieku - 10 zł.

Dzbanuszek herbaty x 2 (miętowa / z czerwonych owoców) – 10 zł.

Suma: 98 zł.

ŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.81

ADRES: Poznań, ul. Wroniecka 21
INTERNET: www.artemis-taverna.pl

MYKONOS tawerna / ocena 3.91

Kilka razy dotarła do nas informacja o tym, że grecka tawerna Mykonos i mini tawerna Meze należą do tego samego właściciela. Po małym zgrzycie w Meze, programowo omijaliśmy Mykonos, wychodząc z założenia, że i tu nie uzyskamy zgody na fotografowanie. W końcu postanowiliśmy to jednak sprawdzić i tym razem obyło się bez komplikacji. Ostatecznie nie mamy pewności, czy informacja o wspólnym właścicielu jest tylko plotką, czy też zmienił on podejście do tematu zdjęć. Tak czy inaczej cieszymy się, że zaryzykowaliśmy.

ONA:

W krótkim czasie odwiedziliśmy trzy restauracje, w których pozytywnie zaskoczyła mnie liczba stołujących się gości. Może czas więc zweryfikować poglądy, może Polacy zaczynają zmieniać przyzwyczajenia i zamiast zbierania pieniędzy na nowy, lepszy, większy samochód lub tę bliżej nieokreśloną „czarną godzinę”, zaczynają trochę częściej (nawet wbrew rozsądkowi) korzystać z rozkoszy stołu w ulubionych lokalach. Bardzo chciałabym wierzyć, że to prawda. Nie twierdzę, że byłoby dobrze, gdyby wszyscy nagle rzucili się w wir wydawania pieniędzy w restauracjach, rujnując tym samym domowy budżet i fajną tradycję rodzinnego, domowego obiadu. Chciałabym jednak, żeby chwila zapomnienia w trakcie kolacji na mieście (kiedy nie trzeba myśleć np. o myciu naczyń) przydarzała się każdemu trochę częściej niż na rocznicę ślubu, dzień kobiet, czy walentynki. Ja na przykład dla takich chwil myśl o zakupie samochodu mogę odwlekać w nieskończoność.

Wnętrze tawerny (szczególnie górna sala) daje namiastkę greckich wakacji. Białe, niewysokie ścianki wydzielają intymną przestrzeń, a jasnoniebieskie detale, mnóstwo marynistycznych dodatków, sieci, obrazków tworzy taki nadmorski, sielski, choć nieco tandetny klimat. Na dole jest bardziej kiczowato - żółto - pomarańczowe ściany z koszmarnymi malowidłami, kinkiety zrobione z ogromnych muszli. Nie jest to zdecydowanie mój klimat, choć pomijając palące przy stoliku obok panie, bardzo głośną muzykę (na początku jakieś greckie disco, a później bardziej tradycyjne greckie klimaty) i jeszcze głośniejsze towarzystwo dwa stoliki dalej, w Mykonosie czułam się po prostu swojsko i dobrze. Po zajęciu miejsc dość długo czekaliśmy na kogoś z obsługi. Później było nieco sprawniej, bo w końcu sami znaleźliśmy porzucone na stoliku obok menu, dzięki czemu przy pierwszym spotkaniu z Panią kelnerką byliśmy gotowi złożyć zamówienie. Po chwili na naszym stole zjawiło się „czekadełko”, w postaci dwóch maleńkich kanapek z tapenadą (pasta z czarnych oliwek z dodatkami). Celowo użyłam słowa „zjawiło się”, ponieważ Pani podająca talerzyk była odwrócona do nas plecami, rozmawiając w tym czasie z inną kelnerką (pomijając te plecy, nie usłyszeliśmy nawet „proszę”). I tu, im później tym lepiej i mogę spokojnie stwierdzić, że pewne niedbalstwo ze strony obsługi było wynikiem ruchu panującego w restauracji. Tym razem zdecydowałam się na dwie ciepłe przystawki, zakładając, że przyda się zostawić w żołądku trochę miejsca na deser. Na początek wybrałam grillowany ser halloumi, który obok manouri jest moim ulubionym, greckim serem. Charakterystyczne dla niego jest to, że nie traci swojego pierwotnego kształtu w trakcie obróbki termicznej, zyskując jednak trochę na miękkości. Był bardzo smaczny, choć odrobinę przesuszony. Podany z pomidorami i szpinakiem (te dwa składniki pojawiają się w większości dań w menu tawerny) oraz trójkątami pity. Na drugie danie – druga ciepła przystawka – sepia, małże i krewetki duszone w białym winie z pomidorami i szpinakiem. O ile małże były raczej kiepskie (to chyba te owoce morza, które najgorzej znoszą zamrażanie), to kawałki soczystej, delikatnej sepii i krewetki w lekkim winno - pomidorowym sosie były po prostu wyborne. Całości towarzyszyła porcja ciepłego, przypominającego małe sucharki pieczywa z masłem czosnkowym oraz karafka czerwonego, stołowego wina. Czerwone nie pasowało może najlepiej do moich dań, ale takie właśnie dobrze komponowało się z daniami mojego towarzysza. Zresztą podobno to tylko stereotyp, że ryby i owoce morza wymagają wina białego, a i wino stołowe, to tylko wino stołowe - ma ugasić pragnienie, a nie uwodzić smakiem. Na koniec deser (baklava), jak zwykle - do podziału. Płaty ciasta filo, posmarowane miodowo - bakaliową pastą (z przewagą orzechów i sporym dodatkiem cynamonu) zwinięte zostały w zgrabne, niewielkie cygara, podane z kulką porządnych lodów bakaliowych i trochę mniej porządnym sosem karmelowym. Smaczne.

W Mykonosie byłam już wiele razy, rzadziej z własnego wyboru, a częściej z powodu okoliczności towarzyszących lub wyboru innych. Spróbowałam tam wielu dań i spokojnie mogę przyjąć, że większość mi smakowała (choć zdarzyło się już kilka wpadek). Mam też wrażenie, że w ostatnim czasie zaszły w tym lokalu jakieś zmiany, szczególnie w kwestii kulinariów. Tym razem jedzenie smakowało mi najbardziej ze wszystkich dotychczasowych wizyt. Patrząc jednak na dość wysoką kwotę na rachunku, stwierdzam, że obsługa mogłaby starać się zdecydowanie bardziej, a i wystrojowi przydałoby się odświeżenie...

Jedzenie: 5-
Obsługa: 3
Wystrój: 3+
Jakość do ceny: 4

ON:

Mykonos to niewielka wyspa na Morzu Egejskim, na której rzędy białych domów, usytuowane są wzdłuż wąskich i krętych uliczek. My Poznaniacy, namiastkę tego klimatu możemy odnaleźć dużo bliżej, bowiem już po przekroczeniu progu tawerny Mykonos, tuż przy placu Wolności. Na parterze dominuje kolor biały i niebieski, a stoliki oddzielone są otynkowanymi ściankami, które imitują grecką zabudowę. Ktoś może uznać to za lekko kiczowate, ale mi jak najbardziej odpowiada. Za to wystrój piwnicy odpowiada mi mniej. Dominuje tam kolor żółty, a rolę otynkowanych ścianek przejęły ich plastikowe substytuty. Rozumiem, że ma to uzasadnienie biznesowe, bowiem ruchome ścianki można usunąć i zorganizować imprezę przy jednym stole, niemniej grecki czar szybko tam pryska.

Z bardzo bogatego menu zamówiłem plastry marynowanej polędwicy (Fileto carpaccio) oraz grillowaną polędwicę wołową zawijaną w boczek (Fileto scharas). Wespół zdecydowaliśmy się także na tradycyjny bałkański deser (Baklava). W oczekiwaniu na właściwy posiłek na nasz stół trafiły grzanki posmarowane tapenadą z czarnych oliwek, o czym jeszcze pozwolę sobie wspomnieć przy okazji oceny obsługi lokalu. Grzanki w każdym razie były bardzo smakowite, a następne w kolejce - plastry marynowanej polędwicy z sałatą i serem graviera skropione oliwą i sokiem z cytryny - były wręcz wyborne. Niezwykle delikatna polędwica była pokrojona na nieco grubsze (rzekłbym nawet uczciwsze) kawałki, aniżeli w tradycyjnym carpaccio, a lekko słodkawe płaty sera graviera z powodzeniem zastępowały zwyczajowo dodawany parmezan. Drugie danie składało się z kolei z dwóch kawałków grillowanej polędwicy wołowej, która została zawinięta w boczek i podlana delikatnym sosem z ziarnami czerwonego i zielonego pieprzu. Na talerzu znalazł się również bukiet gotowanych na parze warzyw (marchewki, brokuł, mini kukurydza), a w miseczce obok porcja grubo krojonych frytek. Całość smakowała więcej niż poprawnie, a mały zgrzyt wystąpił jedynie przy próbie pokrojenia mięsa przy użyciu dość tępego noża. Słodkim akcentem na koniec była baklava, czyli cztery kawałki ciasta filo nadziewane migdałami i orzechami, a wszystko to w bardzo słodkim syropie w towarzystwie kulki lodów waniliowych. W kwestii jedzenia przyznaję ostatecznie 5- za carpaccio, 4 za polędwicę zawijaną w boczek oraz 4 za baklavę. Obsługę oceniam z kolei na 3+ bowiem, choć jedzenie trafia na stół całkiem sprawnie, to sympatii względem gości w obsłudze nie znalazłem za grosz, czego przykładem może być rzucony nam bez słowa talerz z darmowymi przekąskami w postaci grzanek z tapenadą.

Mykonos to przyjemny lokal i naprawdę porządna kuchnia. Poziom cen przewyższa jednak moim zdaniem, to co lokal ma w obecnym kształcie do zaoferowania. Za te pieniądze wymagałoby się bowiem trochę więcej, a skoro w pobliskim Meze można dobrze zjeść za dwa razy mniejsze kwoty, to dlaczego nie spróbować zreformować tawerny Mykonos. Nie mówię, żeby ciąć ceny przez dwa, bo od tego w końcu jest mini tawerna, ale może przy obecnych cenach udałoby się zwiększyć standard lokalu, kuchni, a przede wszystkim obsługi.

Jedzenie: 4+
Obsługa: 3+
Wystrój: 4
Jakość do ceny: 4

KOSZTORYS:

Haloumi - 22 zł.

Fileto carpaccio - 24 zł.

Thalassina me spanaki - 26 zł.

Fileto scharas - 43 zł.

Baklava - 13 zł.

Wino greckie stołowe 0,5 – 29 zł.

Suma: 157 zł.

ŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.91

ADRES: Poznań, Plac Wolności 14

INTERNET: www.tawerna-mykonos.com.pl

MEZE mini tawerna / ocena 3.88 (zamknięta)

Tym razem postanowiliśmy odwiedzić Meze. Jest to mniejsza, tańsza, szybsza i bardziej nowoczesna wersja greckiej tawerny Mykonos przy placu Wolności (ponoć ten sam właściciel). Byliśmy tam już wiele razy. Niemniej niedzielna wizyta była trochę inna niż dotychczasowe. Nasz błąd, bowiem pierwszy raz zapytaliśmy o możliwość robienia zdjęć dopiero po złożeniu zamówienia. Otrzymaliśmy odpowiedź odmowną, ale nie było już odwrotu. Dlatego też, tym razem pojawią się tylko zdjęcia potraw i restauracji od zewnątrz.

ONA:

Od jakiegoś czasu zastanawiałam się, czy postać niesympatycznego kelnera w ogóle funkcjonuje gdzieś poza Paryżem. W każdej dotychczasowej recenzji musiałam napisać, że obsługa była sympatyczna, uczynna, uśmiechnięta. Bo tak właśnie było. Nawet jeśli nie była idealna, to nie można było mieć wobec niej większych zarzutów. Chciałam nawet zapytać czy znacie taką restaurację, w której grasuje taki rasowy, wstrętny kelner z mrocznych opowieści. Nie żebym była masochistką, jednak z czystej ciekawości chciałam przeżyć coś takiego. Przynajmniej miałabym o czym pisać.

Choć nigdy bym się tego nie spodziewała, przedsmak takiego traktowania zaznałam właśnie w Meze (w trakcie wszystkich poprzednich wyjść obsługa, nie odbiegała tutaj od standardu, być może nawet wyróżniała się na plus). Przyznam, że ze szczerym zafascynowaniem przyglądałam się jak Pani kelnerka przyjmuje zamówienie nie odzywając się do nas słowem. W myślach obstawiałam kiedy padnie to pierwsze. W końcu padło: "frytki czy ryż". I na tym koniec. Później było już trochę lepiej - "proszę", "dziękuję" przy podawaniu dań itp. Ta sama Pani kelnerka dość obcesowo skarciła nas za robienie zdjęć. Cóż, jestem pewna, że można to było rozegrać zupełnie inaczej. Z menu wybrałam: zupę szpinakową oraz szaszłyki z krewetek z halloumi. Zupa była bardzo delikatna, żeby nie powiedzieć nijaka. Całość jednak zjadłam z przyjemnością, dodatek fety, gałki muszkatołowej i koperku, był miłym kontrapunktem dla mlecznego płynu. Zdecydowanie lepiej wypadło drugie danie. Smakowite krewetki, delikatnie potraktowane solą morską i ser halloumi. Pyszny! (osobiście uważam, że blaknie przy nim każda feta). Krewetkom towarzyszyła porcja ryżu, i prosta sałatka (sałata, marynowana marchewka i seler oraz oliwka).

Wystrój jest bardzo przyjemny. Tym bardziej nie rozumiem dlaczego musi być tak skrzętnie ukrywany przed obiektywem aparatu. Niebiesko – biała kolorystyka ścian, stołów i krzeseł, srebrne dodatki i duże czarno – białe zdjęcia przedstawiające widoki Grecji i targów rybnych tworzą spójną i przemyślaną całość. Jedzenie i wystrój są zatem godne polecenia. A co do obsługi, cóż… Masochista, który chciałby być źle potraktowany może się rozczarować, bo obsługa zwykle jest miła i bez zarzutu (wyjątkowo zdesperowanym polecam wtargnięcie z aparatem ;)). Być może też, Pani kelnerka miała wyjątkowo zły dzień, w końcu każdy czasem ma. Niemniej zgodnie z naszą polityką oceniam konkretne wyjście, a nie wcześniejsze doświadczenia.

Jedzenie: 4

Obsługa: 2+

Wystrój: 4+

Jakość do ceny: 4+

ON:

Meze trafiło w mój gust od samego początku. Czuję tam istotny powiew świeżości względem tawerny Mykonos. Bo choć w tawernie przy Placu Wolności dania są wykwintniejsze, to nie zawsze dysponuję czasem i pieniędzmi na oferowane tam greckie uczty. Często mam jednak ochotę zakosztować namiastki kuchni rodem z Peloponezu i Meze mi to umożliwia. Cenię sobie przy tym nowoczesny, spójny i przemyślany wystrój restauracji. I choć cześć stolików jest według mnie ścieśniona zbyt blisko siebie, to przecież nie jest to miejsce pomyślane na romantyczną kolację przy świecach.

Tym razem, zamówiłem grecką zupę z kurczakiem, a na drugie danie - kurczaka z warzywami i manouri. Skorzystałem też z oferty jesienno-zimowej i skusiłem się na herbatę z konfiturą z pomarańczy (do wyboru była też z miodem z dzikiej jodły). Zupa była z gatunku tych wodnistych i można było w niej odnaleźć warzywa, kawałki kurczaka i ryż. Była przy tym doprawiona oliwą z oliwek i cytryną oraz podana z apetyczną grzanką z pastą paprykową. Smakowała mi, niemniej w Meze na pierwszym miejscu stawiam świetną zupę pomidorową (z musem z greckiego jogurtu), a także bardzo dobrą zupę szpinakową (z serem feta). Grillowana pierś kurczaka zapiekana była z kolei w piecu pod serem manouri. Sam ser był rewelacyjny, mięso bardzo dobre i tylko dodatek w postaci duszonych warzyw (pomidory, papryka, pieczarki i cebula) wypadł dość kiepsko, jakby był ze słoika. Dodam, że herbata, którą zmieszałem z pomarańczowymi konfiturami spełniła swoją rolę i przygotowała mnie na jesienny wieczór. Należy się też kilka słów o obsłudze. Ja rozumiem, że kelnerka jest pewnie niespecjalnie zadowolona, że jako jedyna ze swoich koleżanek pracuje w niedzielne popołudnie. Niedzielny gość płaci jednak tak samo, jak odwiedzający Meze w ciągu tygodnia. Tym bardziej nie mam ochoty patrzeć, jak obsługa cierpi i wykonuje swoją pracę po linii najmniejszego oporu. Nie wspomnę już o dziwnej reakcji odnośnie naszego pytania o możliwość fotografowania wnętrz. Jasne, że można odmówić, ale można to zrobić grzecznie i taktownie. Nie trzeba przy tym węszyć spisku, za każdym razem gdy wyciągam aparat, aby sfotografować danie, za które przecież zapłaciłem. Mały plusik za obsługę przyznałem jedynie w kontekście wcześniejszych wizyt. Sympatyczne Panie kelnerki miały jednak niedzielę wolną, albo były wówczas w świeżo otwartej fili przy ulicy Szkolnej.

Wyraźnie dostrzegam, że właściciel Meze stawia na rozwój (druga filia, sklepik z greckimi produktami oraz wciąż udoskonalane menu), niemniej doradzam, aby zwrócił baczniejszą uwagę na fundament, jakim jest obsługa klienta. Może się bowiem zdarzyć tak, że od niedzieli do niedzieli, zacznie tracić stałych klientów. Szkoda by było.

Jedzenie: 4

Obsługa: 2+

Wystrój: 4+

Jakość do ceny: 4+

KOSZTORYS:

Zupa szpinakowa - 8 zł.

Grecka zupa z kurczakiem - 9 zł.

Kurczak z warzywami i manouri - 20 zł.

Szaszłyki z krewetek z halloumi - 24 zł.

Piwo greckie Mythos 0,33 – 7 zł.

Herbata z konfiturą z pomarańczy - 6,5 zł.

Suma: 74,5 zł.

ŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.88

ADRES: Poznań, ul. Ratajczaka 33

INTERNET: www.meze.pl