MATII SUSHI / ocena 4.31

Matii Sushi to jedna z tych poznańskich restauracji, którą odwiedziliśmy już kilka razy, ale jak dotąd nie mieliśmy okazji podzielić się naszymi wrażeniami na blogu. Testowaliśmy ją już zarówno na wczesny lunch ze znajomymi, rodzinny obiad, czy imprezę firmową. Tym razem zdarzyła się jednak okazja do wyjścia we dwoje i relację z takiego właśnie najbardziej standardowego dla nas wyjścia, chcielibyśmy Wam przedstawić.

ONA:

Mam wrażenie, że Matii na stałe wpisało się w kulinarny krajobraz Poznania. I choć nie jest to najstarsza poznańska suszarnia, to wielokrotnie byłam świadkiem spektakularnych sporów (zarówno w Internecie jak i w tzw. realu) toczonych o to, który poznański sushi bar jest najlepszy. Najbardziej zażarta walka toczyła się pomiędzy zwolennikami nieistniejącego już sushi Sekai (na Krysiewicza), Sakany i Matii. Ja jeszcze wówczas byłam „wyznawcą” Sakany, niestety obecnie nie jestem w stanie się pod tą opinią podpisać, ponieważ dawno tego miejsca nie odwiedzałam (choć tylko tam w stałej ofercie znaleźć mogłam moje ulubione małże arktyczne).

Cokolwiek by jednak nie mówić i od której strony na problem nie spojrzeć, Matii z pewnością znajduje się w ścisłej czołówce poznańskich suszarni. Stąd każda wizyta w tym miejscu wiąże się z konkretnymi oczekiwaniami. Nie zdziwiło mnie zatem, że zaraz za progiem przywitała nas miła i uśmiechnięta Pani kelnerka. Wyjaśnię przy okazji (ponieważ spotkałam się z zarzutami, że nie każdemu odpowiada amerykański, sztuczny uśmiech), iż mam tu na myśli naturalny, szczery wyraz twarzy, który sprawia, że czujemy się mile widzianymi gośćmi, a nie natrętnymi klientami.

Z menu poza klasykami (o czym za chwilę) zdecydowaliśmy się na zupy. W moim przypadku była to udon unagi. W delikatnym, słodkawym bulionie oprócz makaronu udon znalazły się kawałki podpieczonego węgorza, omlet i grzybki shitake, które potęgowały nutę słodyczy w zupie. Wierzch posypano natomiast drobnymi, chrupiącymi płatkami, które przełamywały gładkość pozostałych składników. Całość bardzo smaczna, z pewnością doskonale sprawdzi się dla tych, którzy nie gustują w smakach pikantnych, a taka była właśnie (równie smaczna) balijska zupa Marcina. Prawdopodobnie nie byłabym sobą, gdybym się jednak do czegoś nie przyczepiła. Tym razem padło na porcję makaronu, która jak dla mnie była zdecydowanie za duża i trochę przytłaczała pozostałe składniki. Nie jest to jednak opinia znawcy tego konkretnego dania, a raczej subiektywna preferencja.

W menu Matii można znaleźć wiele ciekawostek takich jak np. sushi ze szparagami czy oliwkami. I choć nigdy nie postrzegałam siebie jako tradycjonalistki (a już szczególnie opinia ta nie sprawdza się w przypadku moich kulinarnych wyborów) to jednak pozostałam wierna najprostszym a zarazem najbardziej dla mnie ulubionym nigiri (w tym konkretnym przypadku z łososiem, rybą maślaną i kalmarem) i 2-3 składnikowym równie prostym maki (znów łosoś i tuńczyk w towarzystwie tykwy, kiszonej rzepy, ogórka czy awokado). Mając do dyspozycji te smakołyki bez żalu oddałam Marcinowi całą porcję zamówionego przez nas tatara, dlatego o nim wspominać nie będę. Samo sushi było subtelne w smaku i co wyjątkowe na skalę poznańską, miało w środku bardzo duże kawałki świeżej ryby. Rolki były przy tym tak zgrabnie zwinięte, iż nie wpływało to na wielkość poszczególnych krążków. Dało się również odczuć, że nie może tu być mowy o oszczędności na składnikach. Moją uwagę zwróciło także przywiązanie do estetyki podania, bo mimo tego, iż w niczym nie przypominało prostoty śniącego mi się po nocach sushi u Jiro Ono, zdecydowanie cieszyło oczy i pobudzało ślinianki do wzmożonej pracy.

Zdaję sobie sprawę, że nie każdemu może podobać się ciężkawy wystrój restauracji, czy lokalizacja w biurowcu (co niekoniecznie sprawdza się w przypadku romantycznych randek) ale kiedy po chwili przyzwyczaimy oczy do ciemniejszego wnętrza, usiądziemy w wygodnych fotelach i dostrzeżemy kilka japońskich wizualnych smaczków, z pewnością damy się uwieść Matii na dłużej. Podsumowując, Matii polecam, o restauracji słyszałam zresztą niemal same dobre opinie, a te jednostkowe i mniej pochlebne padały wyłącznie z ust konkurencji.

Jedzenie: 4+
Obsługa: 4+
Wystrój: 4
Jakość do ceny: 4

ON:

Wnętrze Matii jak najbardziej trafia w mój gust. Jest i nowoczesne i z klimatem. Dobrze się w nim czułem kilka lat temu. Dobrze się w nim czuję i teraz. Zauważyłem natomiast, że na minus zmieniła się karta menu. Dawniej było można bowiem zakosztować wykwintnych dań kuchni ciepłej - zarówno rybnych, jak i mięsnych. Teraz ich nie dostrzegłem. Zwróciłem za to uwagę, że karta w 95% pokrywa się z menu siostrzanego Violet Sushi & Yakitori. Przyznam, że jakoś nie łapię zamysłu, w którym w odległości zaledwie 800 metrów funkcjonują dwa lokale tej samej firmy, różnie nazwane i różnie wystrojone, ale z niemalże identycznym menu. Jak dla mnie sprowadza się to do tego, że jak lubisz czerwony, to idziesz do Matii, a jak lubisz fioletowy, to wybierasz Violet ;)

A jako, że w Violet niesamowicie smakowała mi zupa balijska, to i w Matii ją zamówiłem. Razem z Anią skomponowaliśmy sobie też zestaw złożony z naszych klasyków sushi - futomaki (z łososiem, z tuńczykiem i z grillowanym łososiem), oraz nigiri  (z rybą maślaną i z kalmarem). Do tego domówiliśmy też dwie bardziej uwspółcześnione wersje sushi, których w Matii bynajmniej nie brakuje - futomaki z mixem łososia, tuńczyka i ryby maślanej oraz nigiri z opalanym łososiem. Gdy zastanawiałem się jeszcze nad domówieniem gunkana z tatarem, Pani kelnerka wspomniała o aktualnej promocji "Siekanie na żądanie", na którą to ostatecznie się zdecydowałem - zamawiając tatar z tuńczyka serwowany na lodzie.

Przed właściwym posiłkiem otrzymaliśmy miłe czekadełko w postaci  małej porcji mieszanki warzyw (kapusty, marchewki, ogórka i cebuli), która została skropiona delikatnym sosem i posypana sezamem. Dalej przyszła kolei na zupę balijską, która była zarówno idealną mieszanką - ostrego, kwaśnego i słodkiego, jak i obfitowała w bogactwo dodatków, ale o tym akurat rozpisywałem się już tutaj, więc przejdę do tatara z tuńczyka podanego z jajkiem przepiórczym i szczypiorkiem, który choć całkiem smaczny, to wypadł poniżej moich (wysokich) oczekiwań. Pierwsza rzecz, że był nazbyt mdły w smaku, mimo iż Pani kelnerka dopytywała, czy przyrządzić go bardziej na ostro, czy na łagodnie, a ja wskazałem na to pierwsze. Druga sprawa, że tatar był tak mocno ubity w formę, że nie widziałem w nim choćby kawałka tuńczyka. Raczej była to jedna zbita masa, którą próbowałem rozdzielać na mniejsze cząstki. Żeby jednak nie było - była to dobra masa (choć mogłaby być lepsza). Sushi natomiast oczekiwań nie zawiodło wcale - raz, że przyrządzone na bardzo wysokim poziomie, a dwa, że gdzie jak gdzie, ale w Matii nie oszczędzają, ani na rybie, ani na wielkości kawałków. Jedyne czego mi w sushi brakowało, to trochę wyraźniejszych smaków, ale rozumiem, że takie właśnie proste smaki zamówiliśmy. No nic, chciałoby się oczywiście zamówić w Matii cały talerz nowości - od Red Dragon, po Red Tiger, ale te frykasy kosztują 59 złotych, zatem aż trzykrotnie więcej niż nasze sprawdzone klasyki. Tyle o moich małych marzeniach, a póki co przyznaję 5+ za zupę, 4 za tatar i 4+ za sushi.

Matii uzyskało najwyższą ogólną notę z wszystkich ocenionych przez nas sushi barów. Uczciwie muszę jednak zauważyć, że samo jedzenie zostało przez nas wyżej ocenione w Sakanie i... Violet. Sztuka jaka udała się przy tym tylko tutaj to idealne wyważenie i wysoki poziom zarówno pod kątem jedzenia, obsługi, wystroju, jak i cen. Tym Matii wygrywa i za to Matii cenię.

Jedzenie: 4+
Obsługa: 4+
Wystrój: 4+
Jakość do ceny: 4

KOSZTORYS:

Zupa udon unagi z makaronem udon, węgorzem, tamago i grzybami shitake - 18 zł.

Zupa balijska z krewetkami, kurczakiem, pędami bambusa, chilli, sambalem i togarashi - 18 zł.

Tatar z tuńczyka serwowany na lodzie - 35 zł.

2 x nigiri z opalanym łososiem - 14 zł.

2 x nigiri ibodai (z rybą maślaną) - 14 zł.

2 x nikiri ika (z kalmarem) - 15 zł.

6 x grill sake (grillowany łosoś, ogórek, sałata, słodki sos, sezam, dressing) - 22 zł.

6 x sake futomaki (łosoś, ser filadelfia, sałata, ogórek, awokado) - 19 zł.

6 x tuna futomaki (tuńczyk, dressing, sałata, ogórek awokado) - 25 zł.

6 x maxi futo (łosoś, tuńczyk, ryba maślana, ser filadelfia, sałata) - 25 zł.

Czajniczek zielonej herbaty - 10 zł.

Suma: 215 zł

ŚREDNIA NASZYCH OCEN: 4.31

ADRES: Poznań, Plac Andersa 5 (budynek PFC)
INTERNET: www.matii.pl

GOKO restauracja japońska - cz. II / ocena 4.17

Restaurację Goko odwiedziliśmy z blogiem półtora roku temu, niemniej wówczas z racji wystosowanego zaproszenia postanowiliśmy nie przyznawać ocen. Czas na właściwą recenzję przyszedł zatem teraz, tak jak i czas na sushi, gdyż ostatnio skupialiśmy się na daniach gorących. I choć recenzja jest jedna, to wizyty w krótkim czasie były trzy. Skąd taka intensywność? Po pierwsze - uczestniczyliśmy w organizowanym przez Goko kursie sushi i mieliśmy okazję przekonać się, że znają tam się na rzeczy. Po drugie - do końca roku 2011 obowiązywała promocja "Najlepsze może być najtańsze" i żal było z tego nie skorzystać :)

PS Opis pierwszej wizyty znajdziecie tutaj.

ONA:

Choć wyjścia do Goko nie planowaliśmy, a przynajmniej jeszcze nie teraz, dotarliśmy tam w efekcie bardzo spontanicznej decyzji. Z pewnością niebagatelny wpływ na wybór lokalu miał kurs sushi, w którym wzięliśmy udział kilka tygodni wcześniej. Wprawdzie od czasu zobaczenia filmu "Jiro śni o sushi" nie przestaję myśleć jak dokonać tego, żeby do restauracji Sukiyabashi Jiro zawitać (uwzględniając  realistyczne podejście do stanu mojego konta oraz  fakt, że Jiro Ono ma 85 lat i to, że przed wizytą chciałabym poznać japoński w stopniu choćby podstawowym*), to opowieści na kursie sushi podziałały na mnie na tyle sugestywnie, że to właśnie Goko miało mi namiastkę wizyty u Jiro zapewnić.

Wnętrze lokalu jest dobrze nam znane - estetyczne, designerskie, ale przyjemne dla oka i nie wiejące chłodem. Zainteresowanych szczegółami odsyłam do poprzedniej recenzji. Obsługa zajęła się nami zaraz od progu, nie pozwalając na siebie czekać ani przez chwilę oraz szybko rozwiązując kwestię kurtek. Szczerze mówiąc nie znalazłam nic do czego mogłabym się przyczepić (choć takie spostrzeżenie pojawiło się w przypadku Marcina).  Ujęło mnie również profesjonalne podejście Pani kelnerki do kryzysowej sytuacji, która miała miejsce przy sąsiednim stoliku (nie chcę jednak wdawać się tu w szczegóły ponieważ to nie ja byłam uczestnikiem zdarzenia).

Z założenia miało to być wyjście bez szaleństw w zamówieniu, dlatego postanowiliśmy skupić się na suszarskich podstawach -  rybie maślanej i łososiu, jedyną ekstrawagancja w tym przypadku były dwa gunkany z tatarem z łososia (osobiście nawet ich nie spróbowałam zrzekając się swojej porcji na rzecz dodatkowego, ulubionego przeze mnie  nigiri). Nie mogłam jednak odmówić sobie sałatki Wakame, której marynowane wodorosty podrasowane subtelną ostrością  chili bardzo mi smakowały  (nawet jeśli mój entuzjazm względem sałatki opadł, kiedy identyczną w smaku i wyglądzie znalazłam w Kuchniach Świata). Sałatka pojawiła się tuż po przyjemnym  czekadełku (warzywa w delikatnym sosie sezamowym). Wersja Goko wzbogacona została o aksamitne tofu i ćwiartki koktajlowych pomidorków (te ostatnie wg. mnie były niepotrzebne). Pomijając dywagacje na temat pochodzenia sałatki i tak stwierdzam, że bardzo ją lubię i cieszę się, że poznałam ją właśnie dzięki Goko.  Co do sushi nie mam w sumie żadnych zastrzeżeń. Przede wszystkim szybko przygotowane i przepięknie podane – kilka drobnych dekoracji naprawdę cieszyło oko. Wiadomo jednak, że najważniejszy jest smak – a tu było świeżo i apetycznie. Jędrne kawałki ryby rozpływały się w ustach, a kawałki nigiri były w idealnych rozmiarach (nie chodzi mi tu wprawdzie o mityczne 111  ziaren, a raczej o łatwość konsumpcji).  Do posiłku zamówiliśmy czystą, zieloną herbatę – której bardzo wyrazisty i intensywny smak stanowił doskonały akompaniament do posiłku.

I tu właściwie moja opinia mogłaby się z grubsza zakończyć, gdyby nie historia, którą po dłuższym zastanowieniu chciałabym przywołać. Otóż, pełna entuzjazmu po kursie i naszej całkiem udanej wizycie w Goko, pomna trwającej do grudnia ciekawej promocji postanowiłam namówić swoją rodzinę, aby na kolejną kolację wybrali się razem z nami właśnie do Goko porzucając tym samym plany odwiedzenia jednego z ulubionych  przez siebie poznańskich sushi barów. Po moich nieco podstępnych namowach rodzina uległa i tak trafiliśmy do Goko niespełna tydzień później. Zaczęło się równie przyjemnie, niestety w trakcie pojawiły się tzw. „schody”. Zacznijmy od  zamówienia - głośno wyraziliśmy swój podziw dla pamięci Pani kelnerki, która przyjęła bardzo duże zamówienie bez jego zapisywania. Nie obyło się jednak bez pomyłki, która polegała na tym, że dostaliśmy kilka pozycji więcej niż zamawialiśmy (co oczywiście zostało uwzględnione w rachunku). W związku z tym, że amatorów sushi pośród nas nie brakowało postanowiliśmy  potraktować  to jako dodatkową przyjemność. Druga sprawa, która mnie rozczarowała, to sposób podania sushi. Podczas wcześniejszej wizyty podano je naprawdę estetycznie i z pomysłem, natomiast za drugim razem nasze zamówienie zostało dosłownie upchnięte w dużej drewnianej łodzi  (poszczególne rolki były ze sobą mocno ściśnięte wręcz sklejone, a nigiri od upychania uległy mniejszej lub większej deformacji). Tym razem nie było też żadnych dekoracji, a ściśnięte i sklejone rolki były bardzo trudne do wydobycia. Koniec końców rozczarował mnie także stan toalety, gdzie po podłodze walały się kawałki papieru – resztę szczegółów pominę. Dotychczas przy każdej naszej wizycie w Goko, po restauracji krążył jeden z właścicieli, tym razem nie widzieliśmy żadnego z nich (i być może to tu był pies pogrzebany). Rodzina widząc moją konsternację i wręcz wypisane na twarzy wyrzuty sumienia stwierdziła, że „nie było tak źle” i zamówiła dodatkowo zestaw na wynos dla nieobecnych. Cóż, przełknęłam małą łyżkę dziegciu, ale skłoniło mnie to do refleksji nad odpowiedzialnością za polecenie jakiegoś lokalu. Bardzo wyraźnie dotarło do mnie bowiem, jak jednostkowy charakter mają nasze opisy i nawet jeśli gdzieś bardzo nam się podobało, albo przeciwnie było nieciekawie, następnym razem może być zupełnie inaczej. Najlepiej byłoby odwiedzić każdą restaurację po kilka razy i dopiero wtedy pokusić się o recenzję, ale na to zdecydowanie brak nam czasu i pieniędzy. Zresztą czy na pewno dałoby to gwarancję, że kolejnym razem będzie równie dobrze/źle?

Wracając jednak do głównego wątku -  Goko nadal polecam, ponieważ dla ostatecznego upewnienia się w opinii wybraliśmy się tam jeszcze raz i znów było naprawdę fajnie. Wizytę z rodziną traktuję zatem póki co jako jednorazową wpadkę, która mam nadzieję nie spotka żadnego z Was. 

* W przypadku wizyty u Jiro poza problemami z zamówieniem miejsca przez obcokrajowców należy się również liczyć z koniecznością rozmawiania po japońsku.

Jedzenie: 4+
Obsługa: 4-
Wystrój: 4+
Jakość do ceny: 4

ON:

Od jakiegoś czasu staram się ułożyć sobie w głowie ranking poznańskiego sushi i nie bardzo mi to wychodzi. Wiem rzecz jasna gdzie mi sushi smakuje bardzo, a gdzie trochę mniej, ale niuanse smaku w obrębie pierwszej ligi suszarni są trudne do wychwycenia, gdyż zazwyczaj między wizytami mija więcej niż tydzień. Nie traktujcie zatem moich opinii, jak prawd za które dałbym się pokroić. Są to bowiem jedynie pewne wyobrażenia zbudowane na tym, co byłem w stanie zapamiętać. Przywołam tutaj przykład zorganizowanej przez nas degustacji rogali świetomarcińskich - pewna miła osoba zgłosiła w niej swój udział, informując nas, że przyniesie ze sobą rogale z cukierni X, gdyż właśnie tych jest zagorzałą fanką. Okazało się jednak, że gdy oceniliśmy je w ciemno wypadły stosunkowo słabo. Co jednak najciekawsze, gdy sprawdziliśmy formularze ocen, to u tej osoby, która była ich fanką - wypadły jeszcze słabiej. Nauczyło mnie to tyle, że wydać opinię jest łatwo, ale tylko degustacja porównawcza może przynieść wnioski naprawdę rzetelne. Pozwólcie zatem, że swój ranking sushi ogłoszę dopiero wówczas, gdy jednego dnia przyjdzie mi porównać to przyrządzane w Goko, Kyokai, Sakanie, Violet (kolejność alfabetyczna).

Skupić chciałbym się teraz na obsłudze, ale skoro we wstępie poświęciłem tyle miejsca metodologii, to postaram się jeszcze tutaj wytłumaczyć dlaczego oceniając dany aspekt (np. obsługę) wytykam czasem błędy, zamiast cały obraz nakreślić. Przede wszystkim zwracam uwagę na zachowania niestandardowe i wspominam zazwyczaj o czymś co wybija się albo na plus, albo na minus. Jeśli obsługa działa sprawnie, ale w ramach bądź co bądź swoich obowiązków – to nie mam za bardzo o czym pisać. Jeżeli jednak przez 85% czasu wizyty obsługa jest poprawna, a przez 15% nie – to pozwalam sobie wykazać właśnie te braki, nie poświęcając kolejnych linijek tekstu, aby pochwalić, że cała reszta była OK. - podano nam posiłek na czystych talerzach, Pani nas nie wyzywała, zapytała czy nam smakowało. To wszystko jest niejako oczywiste. Opisuję zatem tylko te sytuacje, które szczególnie mnie ujęły lub też te, które wyraźnie mi się nie spodobały. Później zestawiam to z całością (tą często nieopisaną) i wówczas wystawiam finalną ocenę. W przypadku Goko będzie to czwórka na szynach, gdyż trafiło się kilka obszarów do dopracowania.

Nie spodobało mi się, gdy Pani kelnerka skierowała nas jednoznacznie i bez jakiejkolwiek dyskusji do najgorszego stolika w całej sali. Rozumiem, że był to ostatni wolny stolik na 2 osoby, ale były wolne jeszcze dwie czwórki, których nam odmówiono (do końca naszej wizyty pozostały wolne, choć jeden z nich w pojedynkę zajmowała czasem właścicielka lokalu). My zasiedliśmy pokornie tam gdzie nam wskazano, ale w trakcie posiłku byliśmy świadkami sceny, gdy dwójka gości przymierzała się do pustego stolika 4-osobowego, ale kelnerka wyraźnie im oznajmiła, że aktualnie mogą zająć miejsce tylko przy barze. Goście ci wyszli z restauracji i teraz pytanie do restauratorów – czy warto ratować miejsca dla 4 klientów, którzy mogą nie dotrzeć tego wieczoru do restauracji, kosztem straty 2 klientów, którzy już w niej byli? Moim zdaniem nie warto, ale wrócę do naszego stolika przy którym siedziałem nie naprzeciw Ani (jak lubię najbardziej przy stolikach dwuosobowych), tylko pod kątem, a w dodatku po mojej lewej stronie wystawała ściana, która ograniczała mi zarówno ruchy, jak i pole widzenia. Wytrzymałem tak jakieś dwie minuty po czym stwierdziłem, że jednak płacę za to miejsce i powinienem wymagać wygody, a nie pokornie przyjmować co dają. Zapytałem więc Panią kelnerkę, czy mogę przestawić krzesło i usiąść naprzeciw Ani. Kelnerka odpowiedziała, że tylko jeśli Pani siedząca stolik za nami wyrazi na to zgodę. Było to o tyle krępujące pytanie, że roszada ta w najmniejszym stopniu nie ingerowała w komfort jej siedzenia (inaczej bym tego w ogóle nie zaproponował). Tym sposobem na 5 sekund byłem zdany na łaskę i niełaskę innego gościa restauracji. Kelnerka trochę ryzykowała, bo jakby Pani siedząca za nami nie wyraziła zgody, to pewnie byśmy wyszli, a to już by była czwórka straconych klientów w 30 minut i wszystko przez standardy obsługi. Jak bym mógł jeszcze coś w kwestii obsługi doradzić, to odstąpiłbym od pomysłu, aby kelnerka zapamiętywała całe zamówienie w pamięci (w klasycznej restauracji zamawia się zazwyczaj kilka dań, ale w przypadku sushi bywa ich kilkanaście). I choć wszystko podczas tej wizyty zgadzało się z zamówieniem, to denerwowałem się, że tak nie będzie i nienaturalnie wszystko powtarzałem dwukrotnie, głośno i wyraźnie. A że przy kolejnych dwóch wizytach były jednostkowe pomyłki w zamówieniu (a to dwa nigiri za dużo, a to maki z surową ryba, zamiast grillowanej), to jednak warto te kwestię co najmniej przemyśleć. Obsłudze przydałby się także uśmiech, gdyż w Goko nigdy go nie widziałem. Rozumiem, że pozują na chłodnych profesjonalistów, ale uśmiech to uśmiech i dobrze jak jest :)

Najważniejsze jest jednak jedzenie. Sałatka tofu sarada jak zawsze była świetna (tak jak i czekadełko), choć porównując zdjęcia sprzed półtorej roku - wówczas była bardziej orientalnie przyozdobiona. Inna sprawa, że wtedy była to nowość w Poznaniu, podczas gdy w ostatnim czasie podobne widywaliśmy w menu Planet Sushi, czy na trzecich urodzinach Kyokai. Tak zresztą jak Ania wspominała - chcąc nie chcąc czar prysł, gdy mogliśmy przyrządzić ją sami, kupując mrożoną Goma Wakame firmy Seefood Market, która smakowała identycznie. Plus jednak za to, że to w Goko się w niej zakochaliśmy i zawsze ją tam zamawiamy. Co do samego sushi, to nigdzie w Poznaniu nie widziałem ładniej podanego (tyczy się 1 i 3 wizyty). W kwestii jego smaku również jest bardzo dobrze i tylko dwa niuanse mnie nie przekonały - za kwaskowe zestawienie marynowanej śliwki w futomaki z rybą maślaną oraz za mdły tatar z łososia w gunkanie. Trochę krótki to opis, jak na to, że jedzenie jest najważniejsze, ale konia z rzędem temu, kto opisze smak surowej ryby w sushi. Ja myślę, że jeśli lubi się sushi to już ze zdjęć sporo można poznać. Zainteresowanych zachęcam zatem do kontemplowania tych wykonanych przez nas ;)

Goko chwali się często, a przykładem tego są hasła typu „najlepsze sushi w mieście”, czy też „najlepsze może być najtańsze”. Ja wcale taki pewien nie jestem, czy jest to rzeczywiście najlepsze sushi w Poznaniu, a wręcz zdaję mi się, że trochę lepsze próbowałem w Sakanie i Violet. Tak, jak jednak wspominałem na początku - są to jedynie pewne wyobrażenia zbudowane na tym, co byłem w stanie zapamiętać, a które to postaram się zweryfikować w przyszłości. Jedno jest jednak pewne – trwająca kilka miesięcy promocja była prawdziwą okazją i z pewnością było to w naszym mieście najlepsze sushi w tej cenie. Przyznam, że nie miałbym potrzeby chodzić na nie gdziekolwiek indziej, gdyby wciąż taka promocja trwała. Tak jednak nie jest – skończyła się 31 grudnia 2011, a wprowadzona na jej miejsce zniżka 20% na sushi przy barze, nie wydaje się już tak atrakcyjna.

Jedzenie: 4+
Obsługa: 4=
Wystrój: 4+
Jakość do ceny: 4 (5+ podczas promocji "Najlepsze może być najtańsze")

KOSZTORYS:

Tofu sarada (sałatka z glonów wakame z serkiem tofu posypana białym i czarnym sezamem) x 2 - 20 zł.

2 x nigiri sake (łosoś norweski) - 15 zł.

2 x nigiri ibodai (ryba maślana) - 15 zł.

2 x nigiri ika (kalmar) - 9 zł.

2 x sake tatar (z siekanym łososiem) - 23 zł.

6 x sake filadelfia maki (łosoś, awokado, sałata, serek philadelphia) - 18 zł.

6 x ibodai maki (ryba maślana, ogórek, sałata, śliwka ume) - 18 zł.

6 x sake yaki (grillowany łosoś, serek philadelphia, ogórek, sałata, sos kabayaki) - 18 zł.

6 x ibodai yaki (grillowana ryba maślana, awokado, sałata, serek philadelphia, sos kabayaki) - 18 zł.

Herbata shincha aracha - 9 zł.

Suma: 163 zł  (109,40 zł w promocji "Najlepsze może być najtańsze")

ŚREDNIA NASZYCH OCEN: 4.17

ADRES: Poznań, ul. Woźna 13 (przy Mostowej)
INTERNET: www.goko.com.pl

SUSHI SAPPORO / ocena 3.66

Zdajemy sobie sprawę, że oferta sushi barów w Poznaniu jest dość bogata, a w naszym zestawieniu wciąż brakuje kilku najpopularniejszych, jak choćby Matii, Sekai, czy Kyokai. W przyszłości chcielibyśmy te braki nadrobić, tymczasem jednak w efekcie bardzo spontanicznej decyzji, odwiedziliśmy oddalone od centrum, a przez to i mniej znane Sushi Sapporo.

ONA:

Przed wizytą w sushi Sapporo nie miałam sprecyzowanych oczekiwań. Ot, taka nieoczekiwana wyprawa w nieznane. Domyślałam się może, że nie będzie to pierwsza liga lokali specjalizujących się w japońskich przysmakach, ale może warto zaryzykować – bo właśnie w ten sposób odkrywa się czasem kulinarne perełki.

Wnętrze nie wyróżniało się niczym specjalnym – niewielka sala z wysokim drewnianym barem, ściany w jasnych kolorach, pasujące kolorystycznie lampy oraz japońskie akcenty dekoracyjne. Jedynym bardziej wyrazistym elementem były brązowe krzesła z wysokimi oparciami i minimalnie za wysokie stoliki (czułam się trochę nienaturalnie nawet przy moich 177 cm wzrostu). Po krótkiej wymianie zdań dowiedziałam się, że Marcin waha się nad dokładnie tymi samymi zupami co ja. Postanowiliśmy zatem wziąć je obie i wymienić się miseczkami w połowie jedzenia. Zaczęłam od zupy szefa, która miała być pikantnym bulionem z owocami morza i makaronem sojowym. Faktycznie bulion był dość pikantny, choć poza ostrymi akcentami nie miał żadnej głębi, powiedziałabym nawet, że był trochę wodnisty (z dwojga złego może to i lepsze niż bombardowanie kubków smakowych chemicznymi ulepszaczami). Na plus natomiast liczę naprawdę solidną porcję owoców morza i łososia. Jeśli chodzi o sam płyn, bardziej smakowała mi zupa rybna, od której zaczął Marcin. Była równie pikantna, ale bardziej skoncentrowana w smaku (z dodatków były jednak tutaj tylko kawałki ryb). Co do sushi, to wybrany przez nas zestaw należał raczej do klasyków (maki z łososiem, tuńczykiem, pieczonym węgorzem i łososiem oraz nigiri z łososiem, tuńczykiem i rybą maślaną). Mam tutaj dwie uwagi, po pierwsze ryż. Był trochę zbyt kleisty (wybaczcie naturalizm, ale mówiąc dosłownie przylepiał się nawet do zębów), poza tym w kawałkach nigiri było go trochę za dużo przez co konsumpcja poszczególnych kawałków wywołała nieco komiczny efekt. Po drugie bardzo pikantny sos do maki z tuńczykiem - jego ostra nuta po prostu zdominowała pozostałe składniki. Na pewno ma on swoich zwolenników, ja natomiast wolałabym, żeby go nie było. Moje odczucia po posiłku oscylowały gdzieś pośrodku skali doznań – obyło się bez dramatu, ale i bez rewelacji. Co do obsługi, w trakcie posiłku była prawie niezauważalna, ale zabłysnęła charakterem po koniec, kiedy Marcin robił zdjęcia lokalu (okazało się że sushi masterzy są chętni do pozowania do zdjęć, a panie kelnerki do opowiadania o swoich ulubionych deserach z karty).

Sushi Sapporo jest dla mnie fenomenem przede wszystkim ze względu na lokalizację. Restauracja mieści się bowiem na obrzeżach Poznania i jestem pewna, że poza pracownikami biurowca, mieszkańcami tamtych okolic oraz szczęśliwymi posiadaczami samochodu, którym regularnie zdarza się tamtędy przejeżdżać, Sapporo nie ma innych stałych klientów. Wyprawa z centrum miasta byłaby może warta świeczki gdyby Sapporo stanowiło konkurencję cenową dla innych poznańskich suszarni, niestety jest to tylko moje pobożne życzenie.

Jedzenie: 3+
Obsługa: 4
Wystrój: 4-
Jakość do ceny: 3+

ON:

Przyznam uczciwie, że przed wizytą w Sushi Sapporo naprzemiennie nachodziły mnie, a to obawy, a to nadzieje związane z tym miejscem. Główna obawa była taka, że skoro jest to daleko od centrum, to niewielu klientów tam pewnie błądzi, a skoro tych brakuje, to i zapewne zatrudniony jest tam tylko jeden sushi master (pełniący jednocześnie rolę kelnera), a co gorsza ma do dyspozycji zaledwie kilka i to wątpliwej jakości kawałków surowej ryby. Gdy już jednak zapominałem o czarnym scenariuszu, to w mojej głowie malowało się marzenie o lokalu na uboczu, w którym ceny sushi są o połowę tańsze, aniżeli w lokalach z centrum, gdyż to te ostatnie obciążone są horrendalnymi czynszami za wynajem. Jak pokazała jednak wizyta w Sushi Sapporo - niepotrzebne były to obawy i płonne to były nadzieje.

Na wstępie zobaczyłem 4 zajęte stoliki - i już odetchnąłem, że są goście. Dalej zliczyłem na szybko obsługę: 1 kucharz, 2 sushi masterów, 2 kelnerki - i już byłem całkowicie spokojny, że nie jestem w żadnym sushi barze na niby, tylko w całkowicie normalnym tego typu przybytku.

Pozwolę sobie tym razem ominąć tradycyjny akapit o wystroju, obsłudze i samym sushi, gdyż jak wspomniałem - mamy tutaj do czynienia z typowym przedstawicielem gatunku - niczym się on nie wybija, ale też niczym specjalnie nie zaniża średniej poznańskich sushi barów. Dwie rzeczy tylko spokoju mi nie dają. Pierwsza to detal, którą była temperatura grillowanego łososia i pieczonego węgorza w futomaki -  ryby nie były ciepławe, ani nawet letnie, ale całkowicie ostygłe. Obsługa szła bardzo sprawnie, nie jest zatem możliwe, aby wystygły w trakcie podania. Sushi master musiał mieć już wystudzone kawałki w rękach, tak więc z jakiegoś powodu - świadomie i celowo tak właśnie grillowane sushi podają. Osobiście uważam, że potrawa na tym wyraźnie traci. Druga rzecz to już ogół, który rozbija się o finanse i odnosi do moich płonnych nadziei. Kolokwialnie mówiąc, nie po to człowiek jedzie na obrzeża miasta, aby zapłacić ponad 200 złotych, gdyż w tym budżecie spokojnie zmieściłby się w centrum. Tak, czy inaczej - w promieniu 8 kilometrów lepszego i tańszego sushi nie znajdziecie, bo jest to jedyna suszarnia w tej okolicy.

Na koniec muszę napomknąć, że sushi bary oceniamy w swojej kategorii i nie sprawdza się (przynajmniej w naszym przypadku) porównywanie ich oceny końcowej z ocenami, które uzyskały restauracje z innego rodzaju kuchnią. Jako wielbiciele sushi chętniej wrócimy bowiem do sushi baru ocenionego na 3.66, aniżeli do restauracji z kuchnią europejską ocenioną przez nas na 3.96.

Jedzenie: 4-
Obsługa: 4
Wystrój: 4-
Jakość do ceny: 3

KOSZTORYS DLA 2 OSÓB:

Zupa Szefa (ostra zupa z owocami morza, łososiem, warzywami i makaronem sojowym) - 20 zł.

Zupa Sapporo (ostra zupa rybna z warzywami) - 14 zł.

2 szt. nigiri z łososiem - 13 zł.

2 szt. nigiri z rybą maślaną - 13 zł.

2 szt. nigiri z tuńczykiem - 18 zł.

5 szt. futomaki z łososiem, awokado, ogórkiem i sałatą - 20 zł.

5 szt. futomaki z tuńczykiem, rzepą, serkiem i sałatą - 23 zł.

5 szt. futomaki z grillowanym łososiem, sosem teryaki, awokado i sałatą- 22 zł.

5 szt. futomaki z pieczonym węgorzem, sosem teryaki, sezamem i sałatą - 25 zł.

5 szt. futomaki z łososiem, tuńczykiem, awokado i sałatą - 25 zł.

Herbata zielona z wiśnią - 8 zł.

Herbata zielona z trawą cytrynową - 8 zł.

Suma: 209 zł.

ŚREDNIA NASZYCH OCEN: 3.66

ADRES: Poznań, ul. Wichrowa 1a
INTERNET: www.sushisapporo.pl

Pokaz i degustacja sushi / degustacja włoskich win i antipasti w restauracji U MNIE CZY U CIEBIE

W poniedziałek, 28 marca na godz. 20:00 zostaliśmy zaproszeni do restauracji "U mnie czy u ciebie", gdzie odbywał się pokaz oraz degustacja sushi. Dziś to my zapraszamy Was do zapoznania się z krotką relacją z tego spotkania.

Przed wizytą, zastanawialiśmy się, czy impreza sushi ma rację bytu w restauracji, która z tą potrawą nie ma nic wspólnego. Wiedzieliśmy rzecz jasna, że to nie kucharze z "U mnie czy u ciebie" będą przyrządzali sushi tylko współpracująca z nimi firma Tejinashi Sushi Service. Z drugiej jednak strony w Poznaniu mamy kilkanaście sushi barów, które w dużej mierze zaspokajają popyt Poznaniaków na tematykę związaną z kuchnią japońską. Czy zatem znajdą się kolejni chętni? Jak się okazało na miejscu - znaleźli się, ba - był nawet nadkomplet, a osoby bez wcześniejszej rezerwacji musiały obejść się smakiem. Trudno ustalić w czym tkwiła tajemnica nadkompletu, ale z pewnością nie zaszkodziła tu dbałość o promocję - reklamy spotkania zauważyliśmy nie tylko na drzwiach lokalu, ale także na Facebooku, w Gazecie Wyborczej, no i oczywiście na Zjeść Poznań ;)

Odnośnie frekwencji byliśmy już spokojni, jednak przyznać musimy, że gdy zobaczyliśmy salę wypełnioną do ostatniego miejsca i tylko dwóch członków załogi Tejinashi Sushi Service, to ogarnął nas mały niepokój w kwestii wydawania dań i czasu na ich oczekiwanie. I tutaj największe zaskoczenie wieczoru - wszystko szło tak sprawnie, że aż trudno nam było w to uwierzyć, bowiem w niejednym sushi barze swoje musieliśmy odczekać, gdy dwójka sushi masterów obsługiwała zaledwie ośmioro gości. Tu gości była pięćdziesiątka i nikt zbytnio nie czekał. Wróćmy jednak na chwilę do początku, ponieważ tak chwalimy czas, a jednak należałoby wspomnieć, że organizatorzy również chyba nie spodziewali się takiej frekwencji przez co start imprezy opóźnił się o dobre pół godziny. W czasie tym próbowano opanować sytuację z rezerwacją stolików, miały miejsce liczne przesiadki, tak aby maksymalnie można było wykorzystać możliwości lokalowe. Czasem było to nieco niezręczne, gdy sugerowano roszady tym, którzy wcześniej zajęli sobie miejsce, ale suma sumarum nie możemy narzekać, gdyż stolik nasz zestawiono ze stolikiem dwójki bardzo sympatycznych osób, które mieliśmy dzięki temu okazję poznać (Filip, Juliusz - pozdrawiamy Was).

Na początku podano pikantną zupę Sakana. Później na stole pojawiały się talerze z kolejnymi specjałami. Aby uświadomić Wam, jak sprawnie szła obsługa, dopowiemy, że gdy po zjedzeniu jednej porcji ruszaliśmy zrobić kilka fotek i podpatrzeć, jak pracują masterzy, to po chwili trzeba było wracać, gdyż Pani kelnerka na nasz stół podawała już kolejny talerz... i tak siedem razy... a w menu znalazło się 8 szt. hosomaki (łosoś, krewetka); 4 szt. uramaki (tatar z tuńczyka, tatar z łososia) oraz 2 szt. nigiri (dorada, tuńczyk), a także 2 szt. futomaki z łososiem, a na koniec 2 szt. roll z łososiem i przypiekanym foie gras, jako specjalność szefa kuchni. Całości trochę uroku odbierała zastawa, która akurat nie do sushi została zaprojektowana. Trudno się jednak spodziewać, aby restauracja, która okazjonalnie taki wieczór organizuje zaopatrywała się w specjalistyczną zastawę na kilkadziesiąt osób. Wydaje się zatem, że powinna to być raczej rola Tejinashi Sushi Service, bo skoro na ich stronie internetowej możemy wyczytać, że oferują nadanie imprezie niepowtarzalnego charakteru, to zastawa byłaby tu bardzo na miejscu. I choć rzadko się zdarza, by rzeczywistość była bogatsza od reklamy, to i tutaj mieliśmy pozytywny tego przykład - zapowiadano bowiem degustację 15 kawałków sushi w cenie zaproszenia, a skończyło się na 18 kawałkach i zupie :)

Naprawdę fajny był to wieczór i miło go spędziliśmy. Co jednak byłoby można w takim spotkaniu poprawić od strony organizacyjnej? Pierwsza rzecz, jaka nam się nasuwa na myśl, to fakt, że odłożono na bok ideę pokazu i skupiono się wyłącznie na degustacji. Ania stołu sushi masterów ze swojego miejsca w ogóle nie widziała, a Marcin widział go w odległości 8 metrów i to tylko wtedy, gdy wychylił się mocno do tyłu. Jasne, że można było do niego podejść i przyglądać się temu co masterzy robią, ale to można akurat w każdym sushi barze, a skoro coś określa się pokazem, a sushi master słowem się do gości nie odezwał, to chyba jednak nie do końca jest to adekwatna nazwa. Zdajemy sobie przy tym świetnie sprawę, że przygotowanie w półtorej godziny 900 kawałków sushi to karkołomne zadanie, które wymaga nie lada koncentracji, ale mimo to sformułowanie "pokaz" powinno albo zobowiązywać, albo należałoby je usunąć z materiałów promocyjnych. Druga sprawa, którą należałoby przemyśleć, to wzbogacenie lub urozmaicenie zaproponowanego menu. Trudno ocenić, czy na sali w większości byli smakosze sushi, czy też Ci, którzy tego wieczoru rozpoczynali z sushi przygodę, ale mało barwne hosomaki z krewetką, czy też z łososiem - ani nie zaspokoi tych pierwszych, ani nie przekona tych drugich.

Było to pierwsze tego typu spotkanie w restauracji "U mnie czy u ciebie", jednak z tego co się zorientowaliśmy, jej właściciele chcieliby na stałe organizować cykliczne wieczory tematyczne. Informacje te zaczynają się potwierdzać, bowiem na 11 kwietnia zaplanowany jest drugi pokaz sushi, a na 15 kwietnia degustacja włoskich win i antipasti. Jesteśmy przy tym przekonani, że ze spotkania na spotkanie organizacja będzie co raz to lepsza, czego pierwszą jaskółką jest plakat promujący kolejne spotkanie sushi (o niebo lepszy i czytelniejszy od poprzednika).

Jakość do ceny: 4

DEGUSTACJA WŁOSKICH WIN I ANTIPASTI:

Nie minęły trzy tygodnie, kiedy to restauracja "U mnie czy u ciebie" zaprosiła nas na degustację włoskich win i przekąsek, która odbyła się w piątek 15 kwietnia o godz. 20:00. Gdy dotarliśmy na miejsce okazało się, że entuzjaści kuchni włoskiej wypełnili zaledwie w połowie salę, podczas gdy każdy z trzech pokazów sushi zgromadził nadkomplet chętnych. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło - tym razem mogliśmy zająć lepszy stolik - bliżej centrum wydarzeń i bardziej oświetlony, co przełożyło się na trochę lepszą jakość zdjęć. Od razu spostrzegliśmy też, że w dwóch obszarach poprawiono niedociągnięcia organizacyjne, które sygnalizowaliśmy we wcześniejszej relacji. Po pierwsze, podniesiono płócienne zasłony między dalej położonymi stolikami, tak aby zasiadający tam goście mogli ogarnąć wzrokiem cały lokal, nie będąc sztucznie odcięci od centrum wydarzeń (patrz Ania na pokazie sushi). Druga sprawa to interakcja - na sali był głośnik z całym oprzyrządowaniem, a prowadzący wieczór sommelier miał dyskretny mikrofon, którego nie bał się używać.

Na każdym stole obok czterech kieliszków, butelki z wodą mineralną, karafki z wodą do płukania kieliszków i wiaderka do wylewania tejże wody znalazły się także specjały na zimno - czarne i zielone oliwki, gotowana fasola w sosie pomidorowym, a także pesto. Do tego po chwili doniesiono ciepłe pieczywo - bagietkę i chlebek pizza. Szczerze mówiąc myśleliśmy, że przed nami są wszystkie tytułowe przystawki, a teraz oczekujemy już tylko na tytułowe wina. Jak się jednak okazało restauracja "U mnie czy u ciebie" poszła w gościnę szeroko, bowiem oprócz zimnych antipasti na stół co rusz wjeżdżały te ciepłe. Na początek podano zupę z małży z pomidorami i śmietaną. Dalej były - babeczki z kruchego ciasta z serem ricotta i oliwkami; crostini z wołowiną i pastą z awokado; szynka z mozzarellą i pomidorami na cieście jak na pizzę (podane z rukolą, parmezanem i pestkami dyni), a wszystko to w parze z serwowanymi winami. Na deser dostaliśmy jeszcze mascarpone z amaretto w kruchej babeczce z truskawką, sosem cytrynowym, posypane czekoladą. Suma sumarum najbardziej zasmakowały nam crostini z wołowiną oraz mascarpone z amaretto, a przyczepić się moglibyśmy właściwie tylko do mrożonych małży w zupie. Jednak w kontekście innych frykasów oraz ceny (o której będzie jeszcze mowa), to fakt ten poszedł szybko w zapomnienie.

Wino do posiłku dostarczył gdyński importer - Noma Sp. z o. o., którego slogan "Wielkie Wina Włoskie" był dobrze widoczny podczas degustacji. Nie podejmujemy tutaj dyskusji, czy były one wielkie, ale na pewno były przyzwoite i naprawdę smaczne. Żeby jednak nie byś gołosłownymi przytoczmy szybko, co i w jakiej kolejności degustowaliśmy:

Prosecco Veneto Frizzante DOC

A-Mano Primitivo Puglia IGT 2008

Ekeos, Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Superiore DOC 2008

Chianti Classico (Agricultura Biologica) DOCG 2008

Monile Valpolicella Superiore Ripasso DOC 2008

Wina pochodziły kolejno od następujących producentów - Zonin, A.Mano, Fazi Battaglia, Pian Del Gallo, Salvalai, a zakupić je można na stronie importera w cenie od 38 do 77 zł za butelkę. Warto przy tym wspomnieć, że we włoskim prawie winiarskim są cztery stopnie klasyfikacji. Na szczycie jest Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG), następnie Denominazione di Origine Controllata (DOC), Indicazione Geografica Tipica (IGT) i wreszcie Vino da Tavola (VdT), czyli wino stołowe. Zestawiając to z oznakowaniem degustowanych butelek widać, że win stołowych nie podano nam wcale, jedno z win sklasyfikowane było jako IGT, trzy jako DOC, a jedno było najwyższej klasy - DOCG.

Jeśli już o cenach wina wspomnieliśmy, to jest to dobry moment do rozważań, nad czymś, co nas szczerze i pozytywnie zszokowało - nad świetnym stosunkiem jakości do ceny, jaką zaproponowała restauracja "U mnie czy u ciebie". Widać było to wyraźnie podczas degustacji i widać to teraz w naszych szybkich wyliczeniach. Zestawmy kilka faktów. Zaproszenie kosztowało 35 złotych. Pięć wymienionych butelek wina to z kolei koszt 249 złotych. W każdej butelce znajdowało się 750 ml trunku, a w każdym kieliszku około 100 ml. Tym samym koszt realnie degustowanego wina wynosił 33 złotych na osobę (i to nie po wysokich marżach restauracyjnych, a po cenach importera). Chyba zgodzicie się z nami, że za pozostałe 2 złote restauracja nie była w stanie zapewnić nam lokalu, obsługi, wody mineralnej, pieczywa, dodatków, zupy, czterech przystawek i deseru. A przecież rozreklamowano jeszcze degustację i zapewniono nagrody w zorganizowanym pod koniec wieczoru konkursie (sześć otwieraczy do wina i dwa zaproszenia do restauracji). Wniosek z tego jeden - "U mnie czy u ciebie" dołożyło niemało i zrobiło degustację po kosztach, traktując ją jako formę reklamy. Chwała właścicielom za odwagę, bowiem nie poszli na łatwiznę wyrzucając pieniądze na ramkę w prasie, czy też książce telefonicznej tylko zainwestowali je w gościnę. Szkoda jedynie, że lokal nie pękał w szwach, gdyż naprawdę warto było tam wówczas zajść. My wizyty nie żałujemy, a wręcz przeciwnie. Na pokazie sushi byliśmy raz, było fajnie i nam wystarczy, jednak włoskich win i przekąsek tak łatwo nie odpuścimy. Już na miejscu dopytywaliśmy, kiedy przewidywana jest kontynuacja (ponoć w połowie maja), gdyż z przyjemnością zjawimy się na niej ponownie. I tak, jak Wam tu i teraz degustację polecamy, tak polecamy ją na co dzień zarówno rodzinie, jak i znajomym. Zobaczymy jak będzie, ale powinien być komplet :)

Jakość do ceny: 5+

KOSZTORYS: 35 zł od osoby

ADRES: Poznań, ul. Gwarna 3

INTERNET: www.umnieczyuciebie.pl