Słowem wyjaśnienia...

Być może niektórzy z Was zauważyli, że zwolniliśmy nieco tempo. I tak, jak w IV kwartale 2010 r. opublikowaliśmy 13 postów, to w I kwartale 2011 r. było ich 11 z czego tylko 6 odnosiło się stricte do poznańskich restauracji. Pozostałe dotyczyły wyjazdów wakacyjnych, rankingu pączków oraz artykułów w prasie. Uznaliśmy, że komu jak komu, ale Czytelnikom bloga należy się szczegółowe wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Otóż, jeszcze w listopadzie odpowiedzieliśmy na ogłoszenie, aplikując na staż w redakcji przewodnika Gault Millau*. Po przejściu trzech testów, jednej rozmowy i sprawdzianu językowego, wczoraj dostaliśmy wyniki wraz z zaproszeniem na półroczny staż w podparyskim Clichy. Niemały był to dla nas szok (Ania nie wierzyła w powodzenie, a Marcin myślał, że tylko Anię przyjmą), ale jak się dowiedzieliśmy, wybór naszej dwójki (i kilku innych osób z Polski) był nieprzypadkowy, bowiem wkrótce przewodnik ma zamiar zawitać i do naszego kraju. Trzeba też przyznać, że trochę nam to w życiu namieszało (i pewnie jeszcze namiesza). Tak, czy inaczej jest to dla nas niesamowite wyróżnienie, a jednocześnie wielką szansa na przyszłość. Tylko co dalej z blogiem? W Poznaniu bywać będziemy zdecydowanie rzadziej niż ostatnio, a wszelkie „zapasy” około kulinarnych postów nam się skończyły. Na dniach pojawi się jeszcze recenzja Shivaz oraz dwie relacje - z pokazu sushi w restauracji "U mnie czy u ciebie", a także z degustacji win w Encantado. Następnie przez 6 miesięcy postaramy się umieszczać JAK NAJWIĘCEJ postów z Paryża. Nie wiemy zresztą, czy nam się uda, ale marzymy, aby za pierwszą pensję odwiedzić restauracje Alain Ducasse au Plaza Athénée. Normalnie napisalibyśmy, że restauracja tego legendarnego szefa kuchni ma trzy gwiazdki Michelin, ale od wczoraj jakoś bardziej interesuje nas, że ma 18 punktów w 20 stopniowej skali Gault Millau :)

* Drugi z najsłynniejszych na świecie przewodników po restauracjach obok czerwonego przewodnika Michelin. Założony w 1965 r. przez dwóch kulinarnych krytyków - Henri Gault i Christian Millau. Obecnie wydawany we Francji, Niemczech, Austrii, Szwajcarii oraz w krajach Beneluxu. Więcej informacji - tutaj.

Uwaga: Post ten był naszym małym Prima Aprilisowym żartem. Wszystko wyjaśniamy w komentarzu pod nim :)

Trolle i moderacja komentarzy

Stało się. Przyszła kolei i na nas. Dorobiliśmy się dwóch trolli, które próbowały zaśmiecić nam bloga, zniekształcić wydźwięk recenzji oraz zatruć atmosferę komentarzy. Pierwszy (zawsze anonimowy) uaktywnił się w maju i zaczął nachalnie wychwalać swoją rodzinną restaurację. Gdy zareagowaliśmy na to komentarzem z własną oceną sytuacji, tylko na chwilę przystopował, a dodatkowo zaczął szkalowanie konkurencji z tej samej ulicy. Drugi troll (równie anonimowy, ale czasem dla niepoznaki podpisujący się jako Karol, Maria i Tamale) uaktywnił się pod koniec listopada i zakroił akcję na szerszą skalę. Obraża nas, naszych czytelników, jedzenie które oceniamy oraz innych restauratorów - szczególnie tych konkurencyjnych wobec jego lokalu.

Nie możemy pozwolić, aby swoboda wypowiedzi zamieniała ten blog w wiadro pomyj wylewanych na kogo się tylko da. Z profilem na Facebooku jakoś nie mamy tego problemu, ale tam człowiek autoryzuje wypowiedź swoim nazwiskiem i jak plecie kompletne bzdury, to naraża się na wyśmianie. W komentarzach do recenzji trolle czuły się jednak bezkarne, a w swoim ograniczeniu nie domyślały się, że potrafimy łączyć pewne fakty w całość i wiemy kim są. Kilka dni temu zdecydowaliśmy się zatem włączyć moderację komentarzy. Tym samym każda opinia pod postem, nim zostanie opublikowana, musi zostać przez nas najpierw zaakceptowana. Aby pokazać Wam skalę problemu, zdradzimy, że w ciągu ostatnich 24 godzin musieliśmy odrzucić aż 4 z 5 nadesłanych komentarzy. Jeżeli ktoś wymiocinami nazywa oceniony przez nas na piątkę tatar, to po pierwsze ma nierówno pod sufitem, a po drugie my tak dyskutować nie będziemy. Zwyczajnie szkoda nam na to czasu, który możemy poświęcić na pisanie kolejnych recenzji.

Ten blog jest dla czytelników, którzy lubią tu zaglądać. Jeśli komuś się tak bardzo nie podoba, to niech go sobie usunie z zakładek, a najlepiej w ogóle niech tu nie wchodzi. Wypad trolle do lasu!

Restauracja na szóstkę

Dotychczas najwyżej ocenioną przez nas restauracją jest La Passion du Vin (4.78) i choć jeszcze wyższe noty przyznaliśmy za Gotowanie z szefem kuchni Hotelu Sheraton, to nie była to stricte ocena restauracji Fusion, a raczej przygotowanej przez hotel oferty specjalnej. Czy istnieje zatem w Poznaniu restauracja, która ma szansę na ocenę 6.00? Czego w restauracjach szukamy - jakiego poziomu smaku, wystroju, obsługi oraz jakości do ceny? Czy mamy jakiś punkt odniesienia? Z takimi właśnie pytaniami chcielibyśmy się dziś pokrótce zmierzyć.

Wśród gastronomicznych wyroczni niekwestionowany prym od lat dzierży czerwony przewodnik Michelin, którego armia anonimowych inspektorów corocznie przemierza świat w poszukiwaniu godnych uwagi restauracji. Już sam fakt umieszczenia restauracji na liście rekomendacji Michelin jest ogromną nobilitacją, jednakże te najlepsze z najlepszych klasyfikowane są poprzez trójstopniowy system oceny. Jedna gwiazdka (*) oznacza bardzo dobrą kuchnię w swojej kategorii; dwie gwiazdki (**) - doskonałą kuchnię, dla której warto zboczyć z trasy; trzy gwiazdki (***) - wyjątkową kuchnię, wartą specjalnej podróży. Do tego dochodzą jeszcze wyróżnienia Bib Gourmand (dobra kuchnia w korzystnej cenie), czy komplety skrzyżowanych sztućców (przyznawane w skali od 1 do 5 za szczególną prezencję i komfortowe wnętrza). Niestety, jak dotąd żadna poznańska restauracja nie została wymieniona w przewodniku Michelin, nie mówiąc już o jakimkolwiek wyróżnieniu lub gwiazdce. Tegoroczne rekomendacje otrzymało za to 15 restauracji z Warszawy i 17 z Krakowa. Czy Poznań został pominięty, bo inspektorzy tu nie docierają, czy może tak bardzo odstajemy kulinarnie? Naszym zdaniem, nie jesteśmy na ich szlaku wędrówek, ale też nie jesteśmy na nim, bo nie wysyłamy żadnych sygnałów, że warto ten szlak o Poznań poszerzyć.

Ocenę na poziomie 6.00 rezerwujemy sobie zatem na restaurację, która w naszym odczuciu miałaby realną szansę na gwiazdkę Michelin. Póki co, punktem odniesienia jest dla nas (wyróżniona jedną gwiazdką *) restauracja Martin Wishart w Edynburgu, gdzie Ania półtora roku temu odbyła kurs kulinarny, pod którego wrażeniem jest po dziś dzień. Obejrzyjcie zresztą film, a dowiecie się w 7 minutowym skrócie, czego w Poznaniu szukamy...

PS W grudniu mamy zamiar zweryfikować nasz punkt odniesienia, poprzez wizytę w berlińskiej restauracji Fischers Fritz, której Michelin od czterech lat konsekwentnie przyznaje dwie gwiazdki (**). Relację z tej kulinarnej wyprawy umieścimy na blogu :)

Zmiana formatu ocen

W kwestii ocen postawiliśmy na ewolucję. Od dziś oceny ogólne będą ukazywać się zatem nie w formacie szkolnym (utrzymamy w nim noty cząstkowe), a w formacie dziesiętnym, na który przekształciliśmy także dotychczasowe wyniki. Założenie jest proste - każda czwórka noty cząstkowej to 4.00, cztery minus to 3.75, przy czym cztery plus to już 4.50 - itp. Jaki jest zamysł tej niby pozornej zmiany? Chcieliśmy umożliwić Wam bardziej szczegółową klasyfikację lokali. Do tej pory zaokrąglaliśmy bowiem oceny ogólne z ośmiu not, czego efektem było przyznanie aż 16 czwórek. Po zmianie formatu pozostały tylko 3 lokale ze średnią 4.00, a reszta wcześniej wrzuconych do jednego worka, rozpościera się dziś między 3.88, a 4.25. Oczywiście czwórki jako najbardziej reprezentatywne oceny na tym blogu, posłużyły jedynie jako przykład, a modyfikacja dotyczy wszystkich ocen.

Jak zawsze, mamy nadzieję, że wprowadzona zmiana przypadnie Wam do gustu :)

Zmiany

Zjeść Poznań istnieje już ponad dwa miesiące. W tym czasie pojawiło się kilka kwestii odnośnie organizacji bloga. Postanowiliśmy zatem wprowadzić trzy istotne zmiany.

SKALA OCEN
W pierwszej kolejności przeorganizowaliśmy skalę ocen. Przy wcześniej obowiązującym założeniu, że 5 to ideał, wszystkie dobre restauracje uplasowały się w okolicach 4, co rozmydliło ogólny obraz. Braliśmy pod uwagę skalę 6 i 10 stopniową. Ostatecznie jednak wybraliśmy 6 stopniową, gdyż ta może być odbierana bardziej intuicyjnie, przez odwołanie do ocen szkolnych. W związku z tym, przejrzeliśmy dotychczasowe noty dostosowując je do nowej skali.

ZAKAZ FOTOGRAFOWANIA
Druga kwestia pojawiła się podczas wizyty w mini tawernie Meze, gdzie nie otrzymaliśmy zgody na fotografowanie. W chwili obecnej skupimy się zatem na tych restauracjach, które wyrażają zgodę na robienie zdjęć, są przez to bardziej przyjazne i grają w otwarte karty. Wierzymy przy tym, że są to miejsca, których właściciele znają wartość prowadzonego interesu. Reszta restauracji trafi na tzw. czarną listę, którą umieszczamy na samym dolę strony. Jeżeli jednak z jakichś powodów właściciel lub menedżer danej restauracji uzna, że nie ma nic do ukrycia, to usuniemy restaurację z listy i z przyjemnością odwiedzimy jej podwoje. Z czasem może się zdarzyć tak, że opiszemy, wszystkie lokale, które zezwalają na fotografowanie lub też wszystkie następne zaczną nam tych zdjęć odmawiać. Wówczas zaczniemy odwiedzać lokale ze wspomnianej listy, a nasze posty ograniczą się do opisów tekstowych oraz zdjęcia z zewnątrz lokalu oraz zamówionych dań.

TOP 5
Ostatnia z wprowadzonych zmian dotyczy zebrania najlepszych naszym zdaniem restauracji w jednym miejscu i tym samym umożliwienie Wam szybkiego do nich dotarcia. Tak powstało TOP 5, które możecie odnaleźć w sidebarze, po prawej stronie.

Cały czas myślmy nad dalszymi udoskonaleniami. Nie ukrywamy przy tym, że liczymy w tej kwestii również na Wasze pomysły i sugestie.

Zaczynamy

Jesteśmy parą sybarytów z radością i otwartością korzystających z rozkoszy stołu. Zainteresowanie ciekawym jedzeniem i dobrymi alkoholami, to jedna z płaszczyzn, która łączy nasze odmienne gusta. Mamy nadzieję, że dzięki różnicy naszych osobowości, mającej przełożenie na nasze wybory kulinarne, napisane przez nas recenzje będą ciekawsze, obiektywniejsze, a w konsekwencji bardziej przydatne dla osób, które zechcą podążać naszym restauracyjnym szlakiem.

Blog powstał z chęci werbalizacji i wizualizacji naszych przeżyć w poznańskich restauracjach. Jest także wyrazem uwielbienia do dobrego jedzenia i wina oraz sympatii do samego Poznania. Uczucie to wsparte jest z jednej strony przez chęć skatalogowania własnych kulinarnych doznań, a z drugiej przez chęć podzielenia się wiedzą z innymi miłośnikami dobrej kuchni. Nie jest jednak naszym celem wytykanie błędów, czy zniechęcanie czytelników do odwiedzania którejkolwiek z restauracji.

Zakładamy przy tym, że nasze wizyty w wybranych restauracjach nie będą jednorazowe. Istniejące recenzje będziemy uzupełniać o kolejne aktualizacje, dzięki którym stworzona przez nas kulinarna mapa Poznania będzie jeszcze pełniejsza. Zapraszamy!

PS Cztery z pięciu zdjęć, które możecie zobaczyć w naszym logo zamieściliśmy dzięki uprzejmości Trine Lai - autorki bloga Very Good Food.